غزلی از سعدی

با همه ی بی سر و سامانی امباز به دنبالِ پریشانی امطاقتِ فرسودگی ام هیچ نیستدر پیِ ویران شدن آنی امآمده ام بلکه نگاهم کنیعاشقِ آن لحظه ی طوفانی امدل خوشِ گرمای کسی نیستمآمده ام تا تو بسوزانی امآمده ام با عطشِ سال هاتا تو کمی عشق بنوشانی امماهیِ برگشته زِ دریا شدمتا تو بگیری و بمیرانی امخوب ترین حادثه می دانم اتخوب ترین حادثه می دانی ام؟حرف بزن ابرِ مرا باز کندیر زمانی است که بارانی امحرف بزن حرف بزن سال هاستتشنه ی یک صحبتِ طولانی امها...به کجا می کِشی ام خوبِ من؟ها...نکشانی به پشیمانی ام! ...

ادامه مطلب